29 Temmuz 2014 Salı

Benden tabi olmaz!

Ben severken sevilmeyi beceremeyen, sevilirken de sevme egilimi olmayan bi insanim. Tam bir ismail yk fani gibi yani; beni begeneni ben begenmem benim begendigim ise beni begenmez misali... 
Adini daglara yazamasam da adina bloglar actigim yarimin artik kalbi dolu. yaralarini onardi, bahaneleri hukumsuz kaldi...
Ortalama bir yillik kalp atislarim durdu mu daha mi hizlandi bilmiyorum ama artik akintiya karsi egilimi kalmadi..
Bu da gol degil dedikten sonra sevginin ne oldugunu ya da hissettigim seylerinin adina ne dendigini bilmedigime karar verdim. Cunku sevginin bu kadar basit oldugunu sanmiyorum, belki aliskanlik belki cazibesi hepsi bu...
Hani elde edemedigin her seye karsi daha da bilenirsin ya bu da o misal!
Kalp isleri zor azizim...

25 Kasım 2013 Pazartesi

geçmiş gibi yapalım...

Olmuyorsa vazgeçmeyi bilecekmişiz...HII TBİ TBİ.
halbuki kalbimdeki puzzle'ın son parçasını seninle tamamlamıştım ben...
İnsan sevince olumsuz ihtimali düşünemiyor,
düşünsem sever miyim hem deli miyim acının üstüne yürüyeyim ben?
Acıyla tek bağım mercimek çorbası & pul biber sdgjhndfkj
Hayır o değil de acı'yla senin tek ortak özelliğin A ile başlaması heralde, zira benim dünyamdaki o adamın kalbi bir nar tanesi kadar parlak ve yalnızca mevsiminde açmaya elverişli....

Durumun vehamet-i sebebi net olmayışın mı, yoksa böyle olması işime geldiği için mi onu bilmiyorum.
Gerçi mevzubahis sen olduğunda kendi adımı bile unutuyorum.
Hala elimi kolumu koyacak yer bulamayışımdan tut, ağzımdan çıkan kelimeleri bile düşünemiyorum.
En çok çayı sevdiğini, nasıl içtiğini, yemeğin yanında ne yiyip ne yemediğini, en çok nelerden hoşlandığını, kendine gösterdiğin özeni, beğenilmenin verdiği güveni, mutsuzluğunu bile hissettirmediğini, aslında kararsız ama görünürde ne kadar kararlı olduğunu, aşılamaz özgüveninin ardında kırılgan bir kalp taşıdığını, manevi hazzını küçük mutluluklarla tamamladığını ve bunun gibi bütün detayları aklıma yazmaktan kendimi düşünmeye fırsat kalmadı.
Sırf sana benzediği için bile bi insanı sorgusuz sualsiz sevme eğilimim is not foundzdfjl
Hal böyle olunca neden sen diye sorduklarında, benim gördüğümü göremediğiniz için diyebilseydim keşke.
Ama senden 'vazgeçmişcesine' boşverin... diyorum.
Öyle ya, senin hikayende bana düşen vazgeçmek...
Böyle hikayeler bana göre değil edriyın.


16 Ekim 2013 Çarşamba

bitmez bu duygular, coşkun ırmaklar gibi çağlar...

Son zamanlarda içtiğim çay miktarının bu yaşıma kadar içtiğimden fazla olmasının sebebi çaya olan düşkünlüğümden değil, yüzümü güldüren şeylerden biri olduğundan.
Zira o'nun zevk aldığı her şeyi sevmeye çalışmaktan ziyade kendimi bir anda sevmiş buluyorum. Herşey bi yana sanki yanımda o varmışcasına keyif duyuyorum.
Çay da bunlardan biri...

Artık bayramların bile bir anlamı var, bayram sabahı ilk kahvaltımızı ettiğimizden belki...
Şimdi her bayram sabahı kahvaltı masasında onu anımsayacağım, sanki yirmidört saatin en az üçte ikisi kadarında düşünmüyormuşum gibi...

İnsan kalbindeki sevgiyle nasıl da değişiyor,bir tebessümle bile içi yaşama sevinciyle doluyor sevilmese de...

Geçer elbet, böyle kalacak değil ya! diye diye kalbimde koca bi yer açtım. Özlemlerim,  sevinçlerim, kaprislerim, hüzünlerim hepsi birikti minyatür bir okyanus var içimde şimdi.

Her şey düzelir gibi oluyor ama sonra bi yerde bozuyorum. Toparlayamıyorum, kalbim atarken aklımla hareket edemiyorum, devre dışı kalıyor diğer bir deyişle...
Sonra adamın karşısında sus pus oturan bir devekuşu gibi etrafı seyrediyorum aptallıktan!
Bana müstehak ama, daha karşısında iki kelime edemeyen bi insan duygularını nasıl ifade etsin de sevgisine inandırsın ki...
Keşke diyorum,
Keşke kalbinde bir yer verse.
En azından denese...



15 Eylül 2013 Pazar

yazması değil de, düşünmesi yoruyor insanı.

söyledim rahatladım!

Aylardır içimde tuttuğum, tuttuğumu sandığım, besleyip büyüttüğüm bütün hislerimi muhatabına aleni olarak söyledim.
Üstümde bir kuş tüyü hafifliği olsa da içimde bir fil ağırlığı var.

Bazen ne gerek vardı diye kendi kendimi yesem de kendimi daha fazla frenleyemezdim.
Ama eski heyecanı da yok, ne yalan söyleyeyim...
En azından ikimiz de bilmiyor- muş gibi yaparken daha kolaydı herşey.
En azından daha rahattım, sussam da küssem de sebebi bundandır diye düşüneceği bir konu yoktu ortada.
En azından biliyordu ama emin değildi.
Şimdi öyle değil.
Şimdi içim tedirgin, yüreğimde özlem, kalbimde kırıklar, dilim suskun, yüzüm küskün.
Mutluyum hem de mutsuz.
Kazandığımı sandığım her saniye kaybediyorum, kaybettiğimi düşünürken kazanmaya çabalıyorum.
Durumlar karışık anlayacağınız....

Aslında o'nu sevmekten de değil şikayetim, mevcut durumun çetrefilinden.
Neden diye elbette sorgulamayacak kadar olgunuz şükür, olgun muyuz dersin edriyın?


21 Ağustos 2013 Çarşamba

kafamda deli sorular.

Hayatını bundan sonra geçirebileceğini düşündüğün kişinin önceliği olmadığını hissettiğinde yaşadığın çaresizlik mi daha çok koyar yoksa bu çaresizliğe rağmen çabalamak mı?
Cevap veriyorum; ikisi de.

Millet gider düğününde halay çeker ben bu yaşımda platonik kara sevda çekiyorum dostlar.
Herkesin aleni bir şekilde durumu bildiği, hislerimi ondan başka herkese çekinmeden söyleyebildiğim bir karasevda.
Üstelik ben ona göz göre göre yürürken onun geçmişiyle çakıştığı şekilde hem de!

Olmayacağı varsa olmaz,
Olursa da kalbimin baş köşesinde kombinesi hazır, gelir oturur diyorum kendi kendime.
Heh! arabeske de bağladığıma göre dağılabiliriz.

Şaka bi yana bilse de kurtulsam! Zira düşünmekten ciğerim soldu fakat bunun yanısıra arkadaşlığımızın bozulmasından mı yoksa reddedilmekten mi korktuğum gerçeği var bi de.
Bu konuya da henüz açıklık getirebilmiş değilim.

Neyse,
Çok özledim.




8 Ağustos 2013 Perşembe

Serde karışıklık var, çöz çözebilirsen..

Seviyormuş gibi bakıyorsun. Ama sevmiyorsun.
Yapma... Ya sev ya da bana öyle bakma...
demiş şair.

Son günlerde başladığım her cümlenin girizgâhı 'bugünlerde' diye başlıyor bilmem farkında mısınız?
Zira bugünlerde hayatımda o'ndan başka anlatacak hiç bir şey yok sanki...
Günden güne, gitgide, azalacağına artan, içime sığdıramadığım şekilde seviyorum!
Eli elime değse içim ürperiyor, gözlerime her baktığında içimi ısıtıyor, öylesine bir 'evveett' diyor bütün yüzüm gülüyor.
Saçmalık belki de...

Tüm bunların yanısıra hem herşeyden çok bilmesini isteyip hem de öğrenmesinden korkuyorum. 
Belki herşey sandığımdan daha zor olacak,
Belki yüzüne bi daha böyle bakamayacağım,
Belki yanındaki suskunluğum bu kadar anlamlı olmayacak.
Bilemiyorum....

Bir bayram tebriğini bile ortalama 2 saatte gönderdim, vay benim halime!
Oysa cevap ışık hızıyla geldi.
Her defasında bahane bulup mesaj atacağım diye ciğerim soldu artık yemin ederim.
Böyle sevmek mi olur arkadaş ya?
Mutluluğu da bana, mutsuzluğu da bana.
Tüküreyim böyle aşkın ızdırabına sdgjfj

4 Ağustos 2013 Pazar

beyin bedava.

Bırakın yakın dostlarımı, Allahın Rusyası Filipinlisi bile bloguma kadar gelip yazdıklarımı okuyor bütün hislerimi öğreniyor, gel gör ki bir tek o haberi yokmuş gibi davranıp ölü taklidi yapıyor. Yanarım yanarım ona yanarım.

Korkarım kömürle çalışan beyin yapmışlar bana, işte böyle kömür bitiyor soba tütüyor!
Adamın umrunda olmayarak hislerimin arttığı her geçen gün beynimi bağışlamayı düşünmüyor değilim.
Zira uzun zamandır, -ki bu kalbimi onda bıraktığımdan beri- pek bi faydasını gördüğümü söyleyemeyeceğim.
Yük gemisi olsa ancak bu kadar işe yarayabilirdi.
Neyse kendimi fazladan üç aylık daha eleştirdiğime göre artık dağılabiliriz.

Allahım hikmetinden sual olunmaz biliyorum da bu yaşımda böyle bir sevda çok mu gerekti bana?
Neyime benim heyecan neyime bu şapşallık, bu iç kıpırdaması falan?
Halbuki ben bu kısmı hiç düşünmediydim, bunları unuttuydum ne güzel...

Herşeyde olduğu gibi sevmek konusunda da orantısız güç kullanmış bulunmaktayım.
Aferim bana bırava bana.