31 Temmuz 2013 Çarşamba

seven kalpler hassas olur vol.2343


Bana başka gülüyor, 'ben de seni sevecek gibiyim ama daha değil.' der gibi gülüyor. Bekle diyor sanki bana, ben de bekliyorum...

Normalde bir bardak suyunu almaya üşenen ben o'nu tanıdığımdan beri mutfakta harikalar yaratıyorum.
Ey aşk sen nelere kâdirsin!
Sözkonusu o olunca üşengeçliğimin yerinde yeller esiyor.
Zira dün, bütün yorgunluğuma rağmen eve gittim ona tatlı yaptım. Kaldı ki annem bir bardak su istese ölü taklidi yaparım, o ayrı.
Yalnız şu da var; erkeğin kalbine giden yol midesinden falan geçmiyor arkadaşlar, ben ettim siz etmeyin!
Bu taktikleri hiç denemeyin.
Evlenilecek kızların rağbet gördüğü gerçeği de böylelikle çürüdü.
Ben hepinizin yerine tecrübeyle sabitledim arkadaşlar, rahat olun.

Zaten bu gönül işlerine mantıklı yaklaşanı henüz görmedim ben, kendim de dahil.
Günden güne karşı koyamadığım bir hisle daha çok yakınlaşıyorum. Tabir-i caizse iki ucu boklu değnek kıvamındayım.
Etrafımda içimdeki duyguları enikonu bilmeyen kalmadı. istisnasız her gün ondan bahsedecek, anlatacak bi şeyler buluyorum...

Öyle güzel bakıyor ki, gözleri gözlerime değse; her an kalbim ağzımdan çıkacakmış gibi...
Ya da konuşsam anlayacak, yanına otursam kalp atışlarımı duyacakmış gibi...

Bunun yanısıra önceleri bilmiyor diye kendimi kandırsam da herşeyin farkında olduğu aşikar. Gel gör ki bu gerçek bile benim duygularımda en ufak bir sapmaya sebep olmuyor.
Ona yaklaştıran attığım her adımda sanki kalbim yerinden çıkıyor. Elim ayağım karışıyor.
Velhasıl o çok istediği oyuncağa sahip olmuş çocuk gibi oluyorum.
Salaklık bakiyse demek ki...

Farkında olmadan her yazımda aynı şeylerden bahsediyorum sanıyorsunuz değil mi, o öyle değil işte.
Anlatacak bir muhatap olmayınca böyle dağa taşa kağıda kaleme etrafında gördüğün her bir beşere anlatıyorsun en fazla.
içinde büyüttükçe büyütüyorsun, sonra tut tutabilirsen!

25 Temmuz 2013 Perşembe

Ben sana mecburum, bilemezsin...

Sarfetmediğim onca kelimenin ardında bir tek sen varsın ve tüm kelimeler seni sayıklıyor senden hiç bahsetmeden...

İçimdeki hisleri dağdaki kelebeğe denizdeki balığa anlatsam yine doyamam galiba. Gözleri gözlerime değdiğinde suratımın aldığı alık ifade ve ten rengimin ton değişikliğine rağmen hala kimse anlamasın diye girdiğim şekillerle akrobat olsaymışım ya ben!
Bu durumun içinden çıkılmaz bi hal alması üzmüyor da, umudu pek yoruyor anlatabiliyor muyum?
O'nu her gördüğümde hislerimin level atlaması, o'na yaklaştıran her adımda kalbimin yerinden çıkacak gibi atması tam olarak ben ölmüşüm de ağlayanım yok sinyalleri aslına bakarsanız.

Dün akşam oturdum ellerimle o'na kek yaptım!
O da tüm şımarıklığıyla 'haberi yokmuş gibi' tavrından ödün vermedi elbette.
Halbuki beni ona çeken sebeplerden biri de bu tavırlar değil miydi diye kendime sormaktan da ciğerim soldu arkadaşlar.
Vurdumduymaz egoist ve bencil gibi gözükse de neticede ben onun kalbine talibim!

İçimde tutmaktan sıkıldığımı sanıyorsunuz değil mi? Halt etmişsiniz bayım! Sizi bir ömür kalbimde saklamaya razıyım ben!
Gelin görün ki böyle devam ederse kalbimdeki ağırlığı vinçle bile kaldıramayacağız bayım.
Yalnızca içimdeki duygular dolup taşıyor. Ya bir gün içimde büyüttüğüm şeyler ağzımdan zamansız çıkarsa diye...

Bazen söyle gitsin ne kaybedersin diyorum -ki bu genelde geceleri oluyor,
gündüzleri ise kendime binlerce uğraş bulup düşünmekten bile kaçıyorum.
Sonunu düşünmek endişelendiriyor, zira düşünecek bir son kestiremiyorum.
Öyle ya,
Uçsuz bucaksız bir yolun başlangıç noktasındayım neticede...

24 Temmuz 2013 Çarşamba

İlk defa görüyormuşum gibi, az kalsın ölüyormuşum gibi...


22 Temmuz 2013 Pazartesi

bulutların üstünden dünyayı izlermiş gibi...

Abarttığımı düşünüyor bazen, ve her şeyi fazlasıyla büyüttüğümü...
Ne yapacağımı bilemiyorum, elim kolum soluğum kesiliyor öyle zamanlarda.
Oysa bir bilse gülüşünde saklanıp bir ömür geçirebileceğimi,
Bilse ki, sesini her duyduğumda içimde durmaksızın hiç bilmediğim her dilde şarkılar söylediğimi,
Bilse adının geçtiği her şeyi ve her yeri durup durup, toz kondurmadan parmaklarımın ucuyla sevdiğimi,
Bir bilse özlemek kere özlemenin imkansızlığı ve dayanılmazlığıyla hiç bir yere sığamayıp, yalnızca fotoğraflarda içi gülen gözlerine doya doya baktığımı,
Ah bir bilse onu nasıl sevdiğimi, hangi kelimelerle söyleyeceğimi bilemeyip saçmaladığım zamanlarda , kelimelerin arasındaki boşluğu susarak doldurduğumu,
Bir bilse ona dair, ona ait , o'nunla ilgili ne varsa kelimelere döküp sonsuza dek hafızamda tutmak istediğimi,
Bi bilse onun benim için ne demek olduğunu, ve o'nu göremediğim anlarda yaşadığım hüznü,
Bir bilse en ufak bir can sıkıntısının parmak uçlarıma kadar acıttığını,
Bilse tüm bunları;
Bilse, sever mi o da beni?!


20 Temmuz 2013 Cumartesi

Seven kalpler hassas olur!

Adam oralardan önemsiz gelişigüzel bi şey yazıyor, benim burda pankreasıma kadar işliyor. Kaburgam yerinden ayrılıyor. İskelet sistemim kısmen işlevselliğini yitiriyor velhasıl kelam...
Gel gör ki Allah'tan o'nu dilerim benim ayağıma overlokçu makinesi gelir. Varın siz düşünün!

Hala ne yapacağıma karar verebilmiş değilim. Kafam hep meşgul hep karışık, insanlarla sohbet ederken bile aklımda bi sürü cevapsız soru.
Kimileri seviyorsan git konuş derken kimileri hislerini en güzel yazarak anlatabilirsin diyor... Ben bir mesajı bile beş kere silip düzeltiyorum, bi de karşısına geçip bunları söyleyeceğim öyle mi? ŞAKA GİBİ.
Ha tatilden sonra, ha salı sallanır, şimdi olmaz, bayram gelsin öyle falan diye diye erteliyorum. Buna kısaca kendimi kandırmak da diyebiliriz.
Ya! Bırakın duygularımı söylemeyi; o'nun yüzüne bakmak araba park etmekten daha zor.

Şekerden şahane bir ev yapmak istiyorsun yağmurda dağılacağını bile bile... Öyle ya; zafere giden yolda herşey mübah!

Bir bakışını yakalayıp, o bakışa milyonlarca hayal sığdırmak, büyük bir sırrı taşır gibi yüreğinde taşımak
Belki bir gün olur umuduyla beklemek, ihtimaller denizinde yüzmek...
Şu sıralar yaşadığım heyecanın en güzel zamanları tek taraflı heba olup gidiyor farkındaysanız.

Beni ne kadar incitse de,
galiba
her halini seviyorum.


17 Temmuz 2013 Çarşamba

Seviyorsak sebebi var!

Şayet bu sabahların bi anlamı varsa bir önceki akşam onu gördüğüm için olabilir mi sizce?
Bence mümkün...

Geçen akşamın ne kadar güzel geçtiğinden bahsetmeyeceğim bile.
Zira kendi kendime fedakarlığın kralını yaparak uykusuzluk ve fazladan mesainin üstüne o'nu göreceğimi bilmenin verdiği şahane huzur ve midemdeki börtü böcekle yola koyuldum.
O'nun bu düşüncelerden bihaber olması da konumuzla tamamen alakasız elbette ki...
Mütemadiyen kızdırsa da of! bile demeyeceğim adam bu adam aslında, lakin her lafına alınma potansiyelimi düşünürsek böyle bir ihtimalden haberi bile yok...

Ne garip di mi?
Başkalarını sevmekle yeniden başlıyoruz sanki hayata, sanki daha önce yaşadığın kendi hayatın değilmiş gibi.
O'nun sevdiği şeylere daha bi ilgi duyuyoruz, sanki bizim aklımız fikrimiz yokmuş gibi.
Çıldırmışsak demek ki.

Son zamanlarda o'ndan başka bi şey düşünemediğim konusunda hemfikiriz sanırım.
İçimdeki sevinci hesaplamak olanaksız.
Bu sadece yazarken olsa yine iyi,
Yanımda kim varsa mutlaka durumun vehametinden haberdar...
Mevcut durumun tüm olumsuzluğuna rağmen tek geçerli gerekçem ; Ama o'nun haberi yok ki!
Haberi mi yok, yoksa haberi yokmuş gibi mi, ya da olmamalı mı onu kestiremiyorum...

Yıl olmuş 2013 yaş olmuş 27 insanlar uzaya çıkıyor, androidler dünyayı ele geçirecek beni de ele geçire geçire kalbim ele geçirdi.
Kafamı meşgul edebileceğim bir sürü şey varken tek eksiğim platonik bir sevgiliydi...
Aynı gösterimde gişe rekorları kırdığı halde gidip de göremediğin film gibi,
En sevdiğin parfümü sırf geçmişi sildiğin için bir daha kullanmaya tövbe etmek gibi
Yani aşkın en gerzek hali!

Bazı şeyleri hem sadece kendine saklamak kendin bilmek isterken, bazen de 'bak bende ne var' diye göstermek istersin ya hani, işte öyle bir şey...

15 Temmuz 2013 Pazartesi

duy beni sevdiceğim!

Gözgöze geldiğimizde dünya dursun istiyorum, çok mu şey istiyorum!

Cumartesi'den beri yüzümdeki şapşal gülümsemenin bir sebebi var elbette.
Fakat fazla mı seviniyorum yoksa olması gerektiği gibi mi davranıyorum diye düşünmekten ciğerim soldu.
Sanki yanına giderken otuz çeşit kıyafet değiştiren, saçına makyajına ojesine ayrı bi özen gösteren, evdekilere olmuş mu olmuş mu diye soran ben değilmişim de yanında zorla duruyormuşum gibi hareketlerim yok mu, beni çöpe atsanız yeri...

Bir yandan da kendi tarafımdan baktığım zaman; hem yoğun duygular hissedip hem de ona belli etmemek konusunda oldukça başarılıyım. Ama nereye kadar böyle gider, bu bi çözüm mü hiç bi fikrim yok...

O'nun iki saniyede yazdığı mesajı cevaplama sürem ortalama beş dakika olduğuna göre ben fazla olmuşum arkadaşlar. Korkarım hepinizin yerine sevebilecek kapasitedeyim an itibariyle.
Çiçekleri kuşları böcekleri dağı taşı her şeyi sevebilirim.
O çok nefret ettiğim kedileri bile sevebilirim.
Evet, gerçekten de durum bu kadar trajik diyeceğim ama o an hissettiklerimi tarif edebilseydim şayet, eminim bana hak verirdiniz!
Aslına bakarsanız bu halimi seviyorum, sadece duygularımı kontrol edemeyeceğimden endişeleniyorum bazen.
Yalnızca söylemek istediğim şeyler yerine alakasız bir sürü şeyle meşgul ediyorum kendimi.
Herhangi bir umut ışığı bile olmamasına rağmen nasıl bu kadar kıpır kıpır olabildiğimin de mantıklı bi açıklaması yok üstelik... vay benim halime..

Velasıl seviyorum! Sanki daha önce hiç yaşamamış gibi, hiç bilmediğim bir yeri görmeye gider gibi , onun ne düşündüğünün hiç önemi yokmuş gibi seviyorum!